Kıskancıııımmmm...

Şu dijital fotoğraf makineleri ve fotoğraf çekebilen cep telefonları klasik makinelerin baskı tadını unutturdu bize. Bir yandan çok büyük kolaylık, çok fazla poz yakalama imkanı veriyor ama, farklı yerlerdeki fotoğrafları toparlamak, cd veya bilisayara aktarmak mesele. Bir sürü fotoğrafları var ikizlerin, dedelerinin, babasının makinelerinde ve benim telefonumdakileri bir araya getirsek yüzlerce poz çıkar; ama bir yıldır beceremedik şu işi... Nerden çıktı bu konu derseniz; Nilsu'nun annesinin çektiği mayolu fotoğrafları görünce ben de bizimkilerin bikinili pozlarını yayınlamak istedim ama neredeee... yarın hemen tontişlerin tangalı fotoğraflarını paparazzi kıvamında çekip yayınlıyorum!

mutluluk...

Geçen yıl bu zamanları hatırlıyorum da :) karnım artık patlamak üzere,sıcaklara tahammülüm yok, gece uyumak zorlaşmış (hoş, bu sonuncusu hala geçerli)... ne de çabuk geçti zaman. Doğdular da, yaşlarına geldiler.. Minik aşklarımla ilk defa tattığım tarifsiz güzellikteki duyguları yaşamaktan nasıl da mutluyum! Herkes, herşey, dünya bi yana; onlar bir yana. Allah dileyen herkese bunu yaşatsın diyorum; bizi de ayırmasın inşallah...

Vay vay vay! 2,5 aydır uzak kalmışız bu sayfalardan!! Yaz gelsin derken, yaz bitiyor neredeyse... Malum İzmirliler yaz gelince Çeşme'ye kaçar; biz de öyle yaptık, ama internetten koptuk bu arada. Sevgili kocamın evlilik yıldönümü hediyesi olan meşhuuuurr 3G modem bu ayrılığa son noktayı koydu ama :) çok mutluyuz... Şu anda kendisi, dedemiz ve babaannemiz eve ekmek getirebilmek için İsveç-Norveç-Danimarka-Finlandiye çıkarmasındalar. Allah rastgetirsin diyoruz kızlarla...
Kısaca bu arada neler oldu:
* Çeşme'nin havası ve denizi kızlara yaradı; su kuşları serpildi, büyüdü... Doğumgünümüze 13 gün kaldı. Parti varrrr!
* Saçlar uzadı, tokalar takıldı, daha bir kız havasına büründük.
* Sitenin çapkını Efe peşimizde!
* Yeni numaralarımız var, anlatılmaz, yaşanır! Şarkılar, danslar, ceeler, neler neler...
* Ama hala bir tek dişimiz yok.
* Dahası... aklıma geldikçe devam artık :)

Denizimiz ameliyat oldu...

Yine nerelere kayboldunuz diyecek olursanız,ki sanmam (alıştınız artık!) son bahanemize diyecek yok! Deniz iflah olmayan rahatsızlığına son noktayı (inşallah) geçtiğimiz hafta içinde (28 Mayıs) koydu. Benim kahraman kızım buna da göğüs gerdi ve çok şükür cumartesi akşamı da evimize çıktık. Artık unutmak istediğimiz bu rahatsızlıkla ilgili umarım son yazımdır, meleğime sağlıklı bir ömür diliyorum; bu da bizim nazar boncuğumuz olsun. Arayıp soran, yardımcı olan, moral ve destek veren tüm dostlarımıza, ameliyatı gerçekleştiren Prof. Dr. Feza Akgür'e, Prof. Dr. Mustafa Olguner'e ve DEÜ Çocuk Cerrahisi Servisinin birbirinden değerli doktor, hemşire ve personeline de çok teşekkürler... Burcu hanımcım, "size" de elbette :) Sevgili babaannemize ve dedemize teşekkür etmeden olmaz, onlarsız yapamazdık.

Bu arada babamız yine yurtdışında, ona da fotoğraf göndermeden olmaz...yarını bekleyin :)

Yeni izleyicimiz kaygılı anneye de geçmiş olsun dilekleri için teşekkür ediyorum.

herkese selamlar, sevgiler...

Bu arada başka neler oldu?

Kızlar;
* Büyüdüler, 9. ayımız doluyor,
* Yağmur "de de de" demeye başladı, Deniz hala sessiz,
* Ayağa kalktık, sağlam basıyoruz, ama yürüyemiyoruz,
* Dişlerimiz hala gelmedi, ama bir salya bir salya, bütün oyuncaklar ağıza
Ben;
* Spor yalan oldu, yaz geldi, göbek yerinde, hala tüm haşmetiyle :(
* Uyumak istiyorum, yorgunum,
* Herşeye rağmen bir gülüşleri dünyaya bedel,
* İlk resmi anneler günümdü, babaanne ve dedelerinin organizasyonu eşliğinde kızlarım bana çiçek verdiler, çok mutluyum :) o manzarayı hiç unutmayacağım :)

Bu yıl anneliği tatmış olan tüm dostlarımın geç de olsa bu özel günlerini kutluyorum, sevgiler...

Bizi merak etmediniz mi?

Herkese selamlar... Epeydir yoktuk ortalarda; belki de bir iki bakıp bizi göremeyince siz de vazgeçtiniz blogda yeni yazı aramaktan... Nerelerdeydik peki? Denizimizin müzminleşmiş boyun enfeksiyonlarına kesin çözüm bulmak üzere hastanede...9 gün kaldık, damardan antibiyotik tedavisi uygulandı minnoşuma. Ne de zormuş bebeklerde damar yolu açmak, aah ah! Herşey birdenbire oluverdi zaten. Deniz'in boynu yine birden şişti, doktorumuz birden "yatıyorsunuz" dedi. Eyvah, bir telaş! Eee, Yağmur ne olacak? Sağolsun babaannemiz bu zorlu dönemde bize her şekilde yardımcı oldu. Hem hastanede bize destek oldu, hem de Yağmurumuza baktı; ne kadar teşekkür etsek az. Çok şükür herşey bitti artık, evimizdeyiz. Bu arada yine bir yardımcı krizindeyiz. Herşeye yetişmeye çalışıyoruz zor da olsa, ne yapalım... Velhasıl kelam geri döndük, bizi takip edin :)